piątek, 23 września 2016

Czy warto uczyć się o dzikich roślinach jadalnych ?

Dlaczego warto nabywać lub pogłębiać wiedzę o dzikich roślinach jadalnych ? Czy warto uczęszczać na warsztaty, kursy i zgłębiać ten temat ? Czy warto zmieniać jadłospis w domu ?

Dziko rosnące rośliny, zebrane z dala od miast, zakładów przemysłowych i intensywnie uczęszczanych dróg, są niezwykle piękne oraz mają cenne wartości odżywcze i lecznicze. Rośliny, które rosną dziko i z dala od ludzkiej cywilizacji, są zdrowe, gdyż posiadają duże ilości wartościowych substancji naturalnych, do których zaliczają się m.in. witaminy, minerały, kwasy organiczne, flawonoidy, garbniki, i olejki.  Nie są sztucznie modyfikowane, a także wolne od chemii i zanieczyszczeń. Zebrane na polach i łąkach rośliny mogą nie tylko służyć ozdobie domu, lecz mieć pozytywny wpływ na zdrowie i urodę.
Rośliny pochodzące z pól i łąk mogą stanowić podstawę wielu oryginalnych potraw. Jeżeli ich smak wydaje się jednak zbyt intensywny, można je stosować jako dodatek do wielu tradycyjnych dań, np. zup, sosów, sałatek czy deserów. Z dzikich roślin przyrządza się również lecznicze soki, napary i nalewki.
Rośliny dziko rosnące powinno się spożywać świeże. Wiele z nich można z powodzeniem suszyć i
robić z nich przetwory. Liście wykorzystuje się podobnie jak szpinak czy sałatę, kwiaty można dodawać do sałatek, zapiekać w cieście albo robić z nich napary, herbatki czy syropy, owoce przerabia się na dżemy, konfitury i soki oraz zaparza z nich herbatki, a z korzeni można przyrządzać lecznicze napary i odwary.
Weźmy takie stokrotki. Stokrotki rosną zarówno na dzikich łąkach, jak i na wypielęgnowanych trawnikach. Rzadko kto wie, że roślina ta może służyć nie tylko do ozdoby, lecz ma również zastosowanie lecznicze i kulinarne. Stokrotki zawierają przede wszystkim saponiny, kwasy organiczne, flawonoidy, śluzy, garbniki, olejek eteryczny, sole mineralne i witaminę C. Młode liście stokrotek przyrządza się podobnie jak szpinak albo dodaje do sałatek, zup, sosów, past kanapkowych i farszów. Stokrotki znane są też w medycynie naturalnej. Rozgniecione liście nakłada się na rany, by przyspieszyć ich gojenie. Z kwiatów przygotowuje się napar, który pomaga usunąć śluz zalegający w górnych drogach oddechowych oraz oczyszcza organizm z toksyn i produktów odpadowych przemiany materii. Stosuje się go również zewnętrznie – do leczenia schorzeń skórnych (np. egzem, ran czy tłustej cery). Prawda, że intersujące i pomocne informacje ?

W Polsce coraz więcej się dzieje. Co chwila odbywają się bardzo ciekawe warsztaty, kursy, targi, festiwale i zloty. Informujemy o tym na grupie W Miejskiej Kniei: https://web.facebook.com/groups/1472904939606644/

Cena. To kluczowa sprawa. Zawsze mnie zastanawiało, ile Jesteście w stanie wydać na takie warsztaty/ kursy/ prelekcje. Nie tylko u mnie. Niektórzy z Was wydają na warsztaty z dzikich roślin jadalnych 600 – 1000,00 złotych. Za weekend nauki.  W Miejskiej Kniei  takie warsztaty weekendowe kosztują w granicach 250,00 - 350,00. Za pojedyncze warsztaty, trwające 4h jesteście w stanie zapłacić 250,00 – 450,00. Za sam spacer 150,00. W Miejskiej Kniei obie formy to 90,00. Dlaczego takie różnice ? Ponieważ działam na swoim terenie i moja praca jest moją pasją. Uwielbiam to co robię ! I znam osoby które podzielają moją pasję: 
- i inni :) 

Miejsce. Mój Dziadek powiadał, że jak wyjdzie się z domu to wszędzie blisko. Ważne by ruszyć
tyłek. I ma rację. W dzisiejszych czasach i możliwościach podróżowanie jest łatwiejsze. W Miejskiej Kniei mieści się miedzy dwoma wielkimi miastami w centrum Polski:  Łódź – Maków – Warszawa. Bardzo dobre połączenie PKP. Dojazd S8 i autostradą. Miejsce malownicze. Lasy mieszane, lekkie wzniesienia, spokój i rodzinna atmosfera. Ponieważ założeniem moim jest by każdy podczas zgłębiania wiedzy czuł się komfortowo.


Powiecie: To wszystko jest w książkach. Po co jeździć na warsztaty. To nie do końca tak. Wielu z Was czyta, ogląda na YT ale nie zmienia w swoim życiu nic w tym temacie. Samo przeczytanie czy obejrzenie na YT nie spowoduje, że będziecie zdrowsi, że Wasz portfel odsapnie ( pozyskiwanie jedzenia na łąkach i lesie bardzo sprzyja finansom). Na zajęciach dotykacie, wąchacie, próbujecie i podejmujecie decyzje czy to odpowiednie dla Was i Waszej rodziny. Ja i inni zielarze – praktycy pokazujemy Wam jak z powszechnie występujących roślin można zrobić pyszne danie lub panaceum na każda chorobę. Czy przeczytawszy książkę odważylibyście się ugotować makaron z podagrycznika ? 

czwartek, 15 września 2016

APITERAPIA. Złoto pszczół - układ oddechowy.

Korzystny wpływ miodu w leczeniu chorób układu oddechowego wynika z jego właściwości antybakteryjnych, przeciwzapalnych, wykrztuśnych oraz przeciwalergicznych, a także działania wzmacniającego odporność organizmu.

Podczas przeziębienia miód można podawać po rozpuszczeniu go w wodzie, mleku, sokach owocowych i warzywnych, a najlepiej w naparach ziołowych o działaniu napotnym, przeciwzapalnym i wykrztuśnym. Miód po rozpuszczeniu w wodzie osiąga kilkukrotnie silniejsze działanie antybakteryjne. Należy jednak pamiętać, aby napój leczniczy przed dodaniem miodu ostudzić do 40°C.

Przeciwalergiczne właściwości miodu pszczelego umożliwiają wykorzystanie go w leczeniu astmy oskrzelowej oraz kataru siennego. W celach leczniczych zaleca się żucie tak zwanego miodu sekcyjnego lub plastrowego lub spożywanie świeżego miodu płynnego. Miód zawiera w niewielkiej ilości wszystkie alergeny pyłkowe występujące w danej okolicy. Pod ich wpływem dochodzi do wyregulowania systemu odpornościowego, co łagodzi reakcje uczuleniowe organizmu. Żucie miodu plastrowego przez kilka dni poprzedzających okres kwitnienia roślin, pozwala na złagodzenie objawów pyłkowicy.

W stanach zapalnych gardła, anginach oraz w nieżycie strun głosowych, miód przyczynia się do złagodzenia stanu zapalnego, nawilżenia błon śluzowych i zanikania ropnej wydzieliny. W ostrych i przewlekłych stanach zapalnych błony śluzowej nosa, zatok, krtani i tchawicy przywraca drożność dróg oddechowych wpływając na ustępowanie kaszlu oraz bólu gardła i głowy.

Jako środek ułatwiający wykrztuszanie stosowany jest również w chorobach dolnych dróg oddechowych. Rozrzedzając wydzielinę drzewa oskrzelowego pomaga w jego oczyszczaniu. Dlatego też stosuje się go w ostrych i przewlekłych zapaleniach oskrzeli jako środek zwalczający uporczywy kaszel.

W leczeniu chorób górnych dróg oddechowych największym uznaniem cieszy się miód rzepakowy, akacjowy, lipowy i miody spadziowe ze spadzi liściastej i iglastej. W schorzeniach dolnych dróg oddechowych stosuje się przede wszystkim miód lipowy i spadziowy ze spadzi iglastej. W leczeniu chorób alergicznych najlepszy jest natomiast miód wielokwiatowy.

W schorzeniach górnych dróg oddechowych miód podawany jest m.in. w postaci inhalacji. Łyżkę stołową miodu zalewa się szklanką wrzątku i wdycha przez 15-20 minut, przez okres 12-15 dni. Można również podjąć leczenie przy pomocy aparatury ultradźwiękowej. Przeprowadza się wówczas 1-2 zabiegi dziennie przez 15-20 minut. Leczenie trwa 10-20 dni. Wykorzystywane są roztwory miodu o stężeniach od 20 do 30%.
                

RECEPTURY

  1. W szklance przegotowanego mleka rozpuścić łyżkę miodu i dodać odrobinę masła. Wypić wieczorem przy przeziębieniu, chrypce, gorączce.
  2. Do szklanki wrzącej wody dodać sok z połowy cytryny i posłodzić łyżką miodu. Pić przy przeziębieniu, grypie, zapaleniu oskrzeli, płuc.
  3. Miód rozcieńczyć sokiem z cytryny lub chrzanu w stosunku 1:1. Pić 3 razy dziennie po łyżeczce przy przeziębieniu, anginie.
  4. Zaparzyć szałwię lekarską i posłodzić miodem. Płukać gardło w przypadku jego zapalenia.
  5. Wymieszać 1 szklankę drobno startej cebuli z szklanką miodu. Odstawić na godzinę, następnie zagotować i przecedzić. Uzyskany syrop pić 3 razy dziennie po łyżeczce, czysty lub dodawać do ciepłego mleka przy przeziębieniu, kaszlu, katarze.
  6. Miód rozcieńczyć sokiem z czarnej rzepy w stosunku 1:1. Stosować 3 razy dziennie po łyżeczce przy przeziębieniu, chrypce, kaszlu.
  7. Do jednego kilograma miodu dodać 100 gram soku z świeżej pokrzywy. Pić trzy razy dziennie po łyżce dla wzmocnienia organizmu przy przeziębieniach, grypie.
  8. Herbata napotna. Zaparzyć w jednej szklance wody łyżeczkę kwiatu lipowego, łyżeczkę rumianku, łyżeczkę malin. Parzyć pod przykryciem 10 minut. Dodać łyżeczkę miodu. Działa napotnie przy przeziębieniach.
  9. Herbata napotna z kwiatów bzu czarnego. Dwie łyżeczki suszonych kwiatów bzu czarnego (bez szypułek) zalać szklanką wrzącej wody, przykryć i odstawić na kwadrans. Następnie przecedzić i dodać dwie łyżeczki miodu lipowego, oraz sok z połowy cytryny. Herbatka orzeźwia, działa napotnie, obniża gorączkę.
  10. Przysmak leczniczy. Zemleć 100 gram orzechów, dodać sok z dwóch cytryn, dwie łyżki oleju, 3 łyżki miodu. Wymieszać. Żuć powoli kilka razy dziennie przy chorobie gardła.
  11. Balsam czosnkowo-miodowy. Wymieszać 50 gram miodu z 50 gramami startego czosnku. Stosować 3 razy dziennie po łyżeczce przy grypie, przeziębieniach.
  12. Syrop buraczano-chrzanowy. Zetrzeć na drobnej tarce 300 gram czerwonych buraków, 200 gram chrzanu. Pozostawić na godzinę, odcisnąć sok. Do soku dodać sok z cytryny i dodać 500 gram miodu. Trzymać w chłodzie. Stosować 3-4 razy dziennie po łyżeczce przy przeziębieniach, kaszlu.
  13. Miód anyżowy. Wymieszać dokładnie dwie łyżki miodu z jedną łyżką dokładnie sproszkowanego anyżu. Stosować dwa razy dziennie po łyżeczce po jedzeniu jako środek wykrztuśny.
  14. Syrop chrzanowy. Zetrzeć 100 gram chrzanu, dodać ½ szklanki przegotowanej i ostudzonej wody. Odczekać ½ godz. Następnie sok wycisnąć i dodać 100 gram miodu. Zażywać 3 razy dziennie po łyżce przy kaszlu i nieżytach górnych dróg oddechowych.
  15. Syrop sosnowy. Świeże pączki sosnowe zebrane w okresie od jesieni do wiosny rozdrobnić, zalać ciepłym miodem i zostawić na tydzień. Powstały syrop stosować po łyżeczce 3 razy dziennie w nieżytach gardła, krtani, jamy ustnej, kaszlu.
  16. Wino z miodem. Do 1¼ litra białego wina dodać dwie łyżki miodu, dwa kurze żółtka, zmiksować. Napój pożywny, zimny orzeźwia, ciepły przydatny przy przeziębieniach.
  17. Syrop dla dzieci na kaszel. Do 250 gram miodu dodać dwie garście świeżo zerwanych, wypłukanych liści babki lancetowatej, oraz 100 ml wody. Zmiksować i ostrożnie gotować tak długo, aby powstał gęsty syrop. Stosować dając łyżkę syropu na szklankę herbaty trzy razy dziennie.
  18. Herbata na kaszel. Wymieszać ze sobą w równych częściach suszony kwiat lipy i suszony
    kwiat bzu czarnego. Łyżkę mieszanki zalać szklanką wrzątku, parzyć 15 minut. Dodać łyżeczkę miodu.
  19. Lipowe cukierki na kaszel. Do 120 gram miodu dodać 100 gram cukru, dwie łyżki bardzo mocnego naparu z kwiatu lipy, sok z połowy cytryny. Gotować tak długo, aż kropla mieszanki nałożona na talerz twardnieje. Mieszankę wyłożyć na wilgotną lub natłuszczoną deskę, utworzyć gruby placek, który wilgotnym nożem pokroić na kostki. Gdy zastygnie przełożyć do szczelnych słoików aby nie stwardniały. Smaczne i dobre na kaszel i przeziębienia.
  20. Miętowe cukierki na kaszel. Do 120 gram miodu dodać 100 gram cukru, sok z połowy cytryny. Gotować długo, aż mocno zgęstnieje. Wówczas dodać dwie łyżki mocnego naparu z mięty. Nadal gotować aż kropla syropu nałożona na talerz twardnieje. Mieszankę wyłożyć na wilgotną lub natłuszczoną deskę, utworzyć gruby placek, który wilgotnym nożem pokroić na kostki. Gdy zastygnie przełożyć do szczelnych słoików aby nie stwardniały. Stosować przy kaszlu.
  21. Miodowe karamelki na chrypkę. Do połowy szklanki mleka lub śmietany dodać 120 gram miodu, 100 gram cukru. Gotować tak długo, aż zacznie ciągnąć się nitka przy wyjmowaniu łyżki z syropu. Wylać na marmurową lub porcelanową deskę pokrytą olejem lub masłem, pozostawić w chłodzie do stwardnienia. Pokroić w kostki. Stosować przy chrypce, kaszlu.
  22. Dżem borówkowy z miodem i orzechami. 30 dag wyłuskanych orzechów włoskich wymoczyć przez 30 minut w wrzącej wodzie, odcedzić. Do jednego litra miodu dać jeden kilogram borówek brusznic, odcedzone orzechy (w całości lub grubo rozdrobnione). Gotować do zgęstnienia. Dżem stosować przy przeziębieniach.
  23. Likier z kwiatu lipowego. Świeżo zebrane lipowe kwiaty ułożyć w dużym słoiku do połowy jego pojemności. Następnie zalać kwiaty czystym spirytusem. Wystawić zamknięty słoik na ciepłe, słoneczne miejsce na dwa tygodnie. Po maceracji nalew zlać i przecedzić. Zagotować 700 gram miodu z 1¼l wody, odszumować. Do 1 l nalewu dodać 1 l miodowego roztworu, wymieszać. Rozlać i odstawić na kilka tygodni. Likier jest doskonały na przeziębienia i kaszel.
  24. Miód z cebulą i czosnkiem na suchy kaszel, zapalenie gardła. Do ½ szklanki płynnego miodu (najlepiej lipowego) dodać jedną szklankę pokrojonej cebuli i ¼ szklanki rozdrobnionego czosnku. Dobrze wymieszać, przełożyć do słoika, ucisnąć, zamknąć i pozostawić na kilka godzin w ciepłym miejscu. Wycisnąć sok, przechowywać w lodówce. Stosować kilka razy dziennie przy uporczywym, suchym kaszlu, zapaleniu gardła.
  25. Miód z czosnkiem, cebulą i cytryną na przeziębienia. Drobno pokroić i wymieszać ze sobą jedną cebulę, ząbki z jednej główki czosnku. Dodać sok z jednej cytryny i dwie łyżki miodu (lipowego), wymieszać, przełożyć do słoika zamknąć i pozostawić na dobę w temperaturze pokojowej. Następnie wycisnąć sok. Stosować kilka razy dziennie przy kaszlu, zapaleniu gardła, przeziębieniach.
  26. Miodek pitny z mniszka. Około 400 kwiatów mniszka umyć, zalać 1/2 litrem wody, zagotować, odstawić. Po dwóch dniach kwiaty odcedzić i wycisnąć. Do płynu dodać 1 kg miodu, sok z jednej cytryny i ostrożnie gotować (łatwo kipi) przez dwie godziny. Przelać do butelek, za pasteryzować. Miodek poprawia przemianę materii, stosuje się w dolegliwościach dróg moczowych, zapobiega przeziębieniom. Miodek bardzo popularny w Czechach.
  27. Miód różany na przeziębienia. Zalać ¼kg suchych płatków róży 1 litrem wrzącej wody, wymieszać, przykryć i pozostawić na dobę. Następnie przecedzić, do roztworu dodać ¾kg miodu, mieszaninę łagodnie gotować zbierając pianę tak długo, aż płyn zgęstnieje.
  28. Stosować trzy razy dziennie po łyżeczce (dzieci) lub łyżce (dorośli). Zalecany w zakażeniach bakteryjnych z wysoką gorączką, reguluje również przemianę materii. Miód różany jest bardzo bogaty w łatwo przyswajalną witaminę C.
  29. Chińskie sposoby na kaszel.
  Sporządzić miksturę z następujących składników: ¼ łyżeczki imbiru, ¼ łyżeczki ostrej papryki, jednej łyżki miodu, jednej łyżki octu winnego, dwóch łyżek wody. Wymieszać i wypić.
  Zagotować w małej ilości wody dwa rozdrobnione ząbki czosnku. Przelać do filiżanki, dodać jedną łyżkę oregano, jedną łyżkę miodu, wymieszać i wypić.

Polecana literatura:
I. Gumowska: Pszczoły i ludzie.
E. Kałużny: Pszczela Apteczka

piątek, 9 września 2016

APITERAPIA. Złoto pszczół. Odsłona 1.

Pszczoła. Mały owad budzący strach i fascynację. Każdy element z ich życia jest złotem. Drogocennym lekiem na każdą przypadłość człowieka, zwierząt i roślin. Mowa o apiterapii.
Czym jest apiterapia ? Apiterapia to leczenie chorób przy pomocy produktów pszczelich, takich jak miody i ziołomiody, obnóża pyłkowe i pierzga, propolis, mleczko pszczele, wosk. Z kolei apitoksynoterapia wykorzystuje w tym celu jad pszczeli.

Złoto pszczół to miód. I ten produkt jest najbardziej kojarzony z apiterapią. I nic dziwnego, ponieważ miód zaliczany jest do najbardziej wartościowych produktów pszczelich. Jego działanie lecznicze znane jest od dawien dawna. Badania potwierdzają korzystne działanie lecznicze miodu w wielu schorzeniach. Polska norma określa miód jako produkt spożywczy, wytworzony przez pszczoły z nektaru roślin, spadzi lub z nektaru i ze spadzi. W związku z tym rozróżniamy trzy rodzaje miodów: nektarowy, spadziowy oraz nektarowo-spadziowy.

Miód powstaje poprzez przetworzenie nektaru kwiatowego i spadzi. W organizmie pszczoły
znajdują się enzymy i kwas mrówkowy, które przekształcają sacharozę w cukry proste – fruktozę i glukozę, czyli miód. Pszczoły gromadzą go w plastrze, gdzie dojrzewa. Postać miodu może być płynna (tzw. patoka) lub stała (skrystalizowana, tzw. krupiec), a barwa od białej poprzez jasnożółtą do brunatno-brązowej – im miód ciemniejszy tym zdrowszy.

Krystalizacja miodu to naturalny proces zachodzący w każdym naturalnym miodzie. Czas krystalizacji jest zależny od rodzaju miodu, surowca z którego został wyprodukowany i od stopnia dojrzałości. Krystalizacja nie zmienia składu i wartości leczniczych miodu.

Podstawowym surowcem do produkcji miodu nektarowego jest nektar wytwarzany przez nektarniki kwiatów. Zwabia on swą wonią i wysoką koncentracją cukru owady zapylające. Miód spadziowy powstaje z wydzieliny mszyc i czerwców. Odmiana miodu nektarowego zależy od gatunku rośliny, z jakiej pszczoła pobrała nektar. Miód spadziowy powstaje zarówno ze spadzi iglastej, jak i z liściastej.
                                                                                           
Niezależnie od rodzaju choroby, w lekkich przypadkach miód stosuje się w monoterapii. W cięższych stanach apiterapię łączy się z innymi terapiami np fitoterapią. Miód przyjmujemy na godzinę przed posiłkiem, po rozpuszczeniu w szklance ciepłej wody. Nie gorącej. Miód rozpuszcza się około 4h. Poniższa tabela przedstawia dawki dzienne miodu w różnych stanach chorobowych.
 
JEDNOSTKA CHOROBOWA
ILOŚĆ ŁYŻEK STOŁOWYCH NA SZKLANKĘ
UKŁAD MOCZOWY
2 - 4
UKŁAD ODDECHOWY
4 - 6
UKŁAD SERCOWO – NACZYNIOWY
3 - 6
UKŁAD NERWOWY, WĄTROBA I JELITA
3 - 6
ŻOŁĄDEK
5 – 10
PSYCHIKA
5 – 10


Niemowlętom podaje się 1 łyżeczkę dziennie, a dzieciom do 12 roku życia - 3 do 6 łyżeczek.

MIÓD SPADZIOWY Z DRZEW IGLASTYCH: kaszel, obniżona odporność, anemia zwłaszcza u dzieci, schorzenia układu nerwowego, wykazuje właściwości przeciwzapalne, zaparcia, zapalenia stawów, astma, choroby dróg oddechowych, choroby dróg moczowych.

MIÓD SPADZIOWY Z DRZEW LIŚCIASTYCH: zapalenie stawów, choroby górnych dróg oddechowych, zapalenie układu moczowego, choroby wątroby i jelit, zapalenie płuc, działa moczopędnie i przeciw zapalenie.

MIÓD GRYCZANY: nerwica serca i żołądka, miażdżyca,  zatrucie wątroby, cukrzyca insulinozależna, złamania kości, choroby układu krążenia, problemy z pamięcią, osłabienie organizmu, zatrucia pokarmowe.
Płynny kolor ciemnoherbaciany do brunatnego; skrystalizowany kolor brązowy, konsystencja gruboziarnista, przy czym na powierzchni często pozostaje rzadka warstwa; miód o silnym zapachu kwiatu gryki i ostrym lekko piekącym smaku; szczególnie nadaje się do wyrobu miodów pitnych; duża zawartość kwasów sprawia, że fermentacja napojów przebiega prawidłowo, a silny aromat i swoisty ostry smak czyni napoje miodowe bardziej pikantnymi;720 mg/kg wolnych aminokwasów;

MIÓD RZEPAKOWY: stany zapalne górnych dróg oddechowych, choroby serce i układu krążenia, problemy skórne, trudno gojące się rany. 
Płynny kolor słomkowy; szybka krystalizacja w ciągu kilku dni po zbiorze; skrystalizowany kolor biały lub kremowy o konsystencji drobnoziarnistej, mazistej; bardzo słodki smak, zapach kwitnącego rzepaku, z czasem słabnący; miód o największej ilości glukozy i aminokwasów; 

MIÓD KONICZYNOWY: zapalenie oskrzeli, schorzenia przewodu pokarmowego, stres, zmęczenie, anemia, nerwica, wykazuje działanie wykrztuśne i moczopędne, biegunka. 
Płynny kolor słomkowożółty, nikły zapach kwiatów koniczyny; skrystalizowany kolor jasnożółty, łagodny, ale nieco mdły i bardzo słodki smak; miód z koniczyny czerwonej jest jaśniejszy i długo pozostaje w stanie płynnym; skrystalizowany jest prawie biały; charakteryzuje się wyraźnym kwaskowatym posmakiem. 
                
MIÓD NAWŁOCIOWY: nadciśnienie, miażdżyca, stres, wyczerpanie psychofizyczne, choroby układu krążenia. 
Kolor żółty po jasno-bursztynowy; bardzo słodki z nutą kwaśno-gorzką; często krystalizuje do postaci kremu; 
                
MIÓD LIPOWY: wysokie ciśnienie tętnicze krwi, choroby serca i układu krążenia, angina, przeziębienie, wykazuje działanie przeciwgorączkowe, bezsenność, reumatyzm, działa wykrztuśnie oraz moczopędnie, schorzenia górnych dróg oddechowych, zapalenia oskrzeli, zapalenia płuc, stres, bezsenność.
Płynny kolor żółty lub zielonkawożółty (konsystencją i barwą przypomina olej rycynowy); skrystalizowany kolor żółtopomarańczowy lub brunatny o konsystencji drobnoziarnistej, krupkowatej; wyraźny zapach lipy, ostry smak z lekką goryczką; 
                
MIÓD WRZOSOWY: zapalenie migdałków, kamica nerkowa, prostata, schorzenia dróg oddechowych, zapalenie jelit, choroby gardła, zapalenie żołądka, zapalenie jelit, reumatyzm. 
Płynny kolor ciemnobrunatny, a konsystencja galaretowata; szybka krystalizacja; skrystalizowany kolor pomarańczowy lub ciemnobrunatny, o konsystencji drobnoziarnistej; ostry i lekko gorzkawy smak, silny zapach kwiatów wrzosu; najdroższy z polskich miodów; 368 mg/kg wolnych aminokwasów; 
                
MIÓD MNISZKOWY: zaburzenia trawienia, choroby mięśnia sercowego, choroby wątroby oraz dróg żółciowych, zmęczenie, niedokrwistość, reumatyzm, schorzenia żołądka oraz jelit.
Pozyskiwany z kwiatów mniszka lekarskiego; płynny jasnobrązowy, o charakterystycznej, ciągliwej konsystencji i intensywnym zapachu; dzięki dużej zawartości glukozy szybko krystalizuje; w ciągu kilku tygodni od odbioru przybiera konsystencję mazistą i stopniowo twardnieje; skrystalizowany kolor żółty, często z białymi wykwitami; bardzo słodki i wyrazisty smak – uchodzi za najsłodszy z krajowych miodów
                
MIÓD MALINOWY: gorączka, wykazuje działania przeciwmiażdżycowe, niedokrwistość, choroby mięśnia sercowego, wyziębienie organizmu, nieżyt żołądka, działa antyseptycznie.
Płynny kolor żółtawy; skrystalizowany żółtozłocisty; łagodny, lekko kwaskowaty smak; lekki zapach malin; lubiany przez dzieci
                
MIÓD WIELOKWIATOWY: astma oskrzelowa atopowa, alergie, katar sienny, rany, anemia, choroby woreczka żółciowego, choroby serca, wyczerpanie psychofizyczne, choroby naczyń krwionośnych, anemia, choroby wątroby.
Płynny kolor żółty; skrystalizowany kolor jasnobrązowy; łagodny woskowy zapach; może posiadać różne barwy i smak, uzależnione od rodzaju oblatywanego kwiatu; 
                
MIÓD AKACJOWY: zaburzenia pracy nerek, zaburzenia przewodu pokarmowego, przeziębienie, problemy z przewodem moczowym, stres, nadkwaśność, choroba wrzodowa żołądka oraz dwunastnicy, zapalenie górnych dróg oddechowych.
Płynny kolor bezbarwny lub jasnosłomkowy; długo się nie krystalizuje; skrystalizowany kolor jasnosłomkowy, kremowy; słaby zapach kwiatu akacji; charakteryzuje się znacznie większą zawartością sacharozy niż wszystkie inne miody nektarowe; lubiany przez dzieci; 

Zalecana literatura:
B. Kędzia, E. Hołderna - Kędzia: Miód. Skład i właściwości biologiczne.
I. Gumowska: Pszczoły i ludzie. 

czwartek, 1 września 2016

Spacer botaniczny w ramach Warsztatów Archeologii Doświadczalnej na Grodzisku Żmijowiska 2016

Jest w Polsce takie czarowne miejsce. W gminie Wilków. Co roku, od kilku lat odbywają się tam w sierpniu Warsztaty Archeologii Doświadczalnej na terenie Grodziska Żmijowiska. Warsztaty trwają około dwóch tygodni. Program zawsze jest bogaty: garncarstwo, zielarstwo, tkactwo i barwienie, ogień, kuchnia słowiańska, wypał naczyń glinianych w piecu, projekt dłubanka... W tym roku nacisk położono na warsztaty garncarskie i warsztaty z kuchni słowiańskiej. 

Miałam przyjemność poznać ludzi pełnych pasji. Pod okiem Marty Wasilczyk nauczyłam się podstaw garncarstwa. Ulepiłam kilka naczyń, które przydadzą mi się w moich kulinarnych eksperymentach. Hania Lis wspaniale poprowadziła warsztaty
z kuchni słowiańskiej. Miałam przyjemność pomagać i kosztować jej potraw. Wiele dowiedziałam się o gotowaniu w glinianych naczyniach. Od teraz posiadam dwa naczynia gliniane do gotowani i zamierzam utrwalić sobie wszystko to czego nauczyłam się podczas zajęć.

Sama również miałam mały wkład w to wielkie wydarzenie miłośników archeologii eksperymentalnej. Poprowadziłam spacer botaniczny, gdzie pokazywałam uczestnikom rośliny w ich naturalnym środowisku. Każdej roślinie towarzyszył malutki opis zastosowania leczniczego i kulinarnego. 






W tamtym roku Karina Rudzka stworzyła w jednej z chat zielnik. W tym roku go odświeżyłam i rozszerzyła wraz z Katarzyną Tajer.






Oto nie które napotkane rośliny:

BABKA ZWYCZAJNA Plantago maior
Nazwa ludowa skołojrza
Roślina zawiera w liściach i nasionach śluzy. W liściach garbniki, gorzki glikozyd, aukubinę, enzymy: inwertynę, emulsynę; kwas cytrynowy, saponiny. A jeśli spalimy liście babki to w popiele uzyskamy 42% tlenku potasowego.
Wykorzystuje się liście, nasiona, korzeń.
Kulinarnie wykorzystuje się liście babki. Smaży się je w gęstym cieście naleśnikowym na głębokim tłuszczu. Liście babki bardzo dobrze smakują w sałatkach, wiosennych zupach, surówkach. Dobrze komponują się w farszach do naleśników, omletów, pasztecików. Można gotować jak jarzynkę, podobnie gotujemy jak młodą kapustę czy szpinak. 
Panaceum na ukąszenia węży, ukłucia skorpionów – sok, papka z liści przykładana na rany, picie soku by pozbyć się toksyny z organizmu.
Spożywając babkę oczyszczamy organizm z metali ciężkich i innych toksyn metabolicznych. Liście babki włożone do buta zapobiegają odciskom i przynoszą ulgę zmęczonym nogom. Zgniecione liście babki przykładane na rany przyspieszają ich gojenie. Napar z liści lub nasion zwalcza bezsenność. Nasiona gotowane puszczają śluzy, które są idealnym panaceum na nadkwaśność żołądka.

BYLICA BOŻE DRZEWKO 
Artemisia abrotanum
Nazwa ludowa Ziele kościelne
Roślina zawiera olejek lotny z cytralem, garbniki, gorycze, alkaloid abrotaninę.
Wykorzystuje się cała roślinę: liście, nasiona.
Liście maceruje się w tłuszczu – powstaje maść/ balsam który jest lekarstwem na rany.
Kulinarnie wykorzystuje ją jako przyprawę liście i nasiona. Doskonale pasuje do mięs słodkich jak drób i wieprzowina J Młode liście i wierzchołki o lekkim gorzkawym smaku i cytrynowym zapachu doskonale aromatyzują potrawy i przetwory. Polecam przyprawiać nią zupy, gęste sosy, tłuste, duszone mięsa jak: wieprzowina, baranina, gęsinę, mięso z kaczki. Bardzo często dodaję do farszu z innymi ziołami do nadziewania ptactwa. Odrobina posiekanych liści dobrze komponuje się w wiosennych sałatkach, twarogach, majonezach, pastach serowych, napojach chłodzących i nalewkach ziołowych. Suszone ziele doskonale pasuje do ryb morskich, potraw warzywnych.
Gałązki dodaje się do marynat ogórkowych, a liście wraz z szyszkojagodami jałowca bardzo dobrze smakują w chlebie lub herbatnikach.
Sama roślina odstrasza owady, wystarczy zawiesić roślinę w oknie, w drzwiach w postaci bukietu lub wianka. Okadzanie bylicą też odstrasza owady.

BYLICA PIOŁUN Artemisia absinthium
Nazwa ludowa: piołunek, połyn, poleń, psia ruta, wermut, absynt, piolin polny.
W całej roślinie występuje olejek lotny, obficie w liściach i kwitnących pędach: tujon, tujol, azulen i terpeny. Glikozyd goryczowy absyntyna, garbniki, żywice.
Kulinarnie wykorzystuje się piołun w mieszankach do mięs ciężkich i tłustych: gęsina, kaczka, baranina, golonki, nóżki.  ( suszony piołun, anyż, fenkuł, malisa). Wykorzystuje się do wyrobu wina – wermutu i wódki – absynt. Używa się go do peklowania mięs. Jako susz doskonale komponuje się w daniach z roślin strączkowych. Dobrze jest dodać odrobinę suszy do naleśników lub omletów – harmonizuje.
Zdrowotne działanie: uspakaja, żółciopędne.
Odpędza wszy, pchły, mole, pluskwy.

SKRZYP POLNY 
Equisetum arvense
Nazwy ludowe: skrzyp kartoflowy, krzemionka, jodełka, jedlinka, koni ogon, koński ogon polny, koszczka, chwoszczka, przęślica, świńskie orzechy, kostka, sosnka, przęsłka, strzępeczka
- flawonoidy: zwiększa objętość wydalanego moczu i usuwa nadmiar moczanów, w związku z tym odwary z tej rośliny stosuje się jako słaby środek moczopędny w mało nasilonych schorzeniach dróg moczowych. Działa również łagodnie rozkurczowo na drogi żółciowe i moczowe, a tak że uszczelnia ściany naczyń krwionośnych. Poza tym stosuje się go w kamicy moczowej, w gośćcu i skazie moczanowej.
- odwary ze skrzypu polnego można stosować pomocniczo w przypadku obfitych miesiączek. Współczesna fitoterapia poleca ich stosowanie również w krwawieniach z żylaków odbytu, z owrzodzeń okrężnicy oraz ze wrzodów żołądka i dwunastnicy, a tak że w krwawieniach z nosa i płuc.
- na nadmierną potliwość stóp. Dzięki niemu nadmiar potu, zamiast wydostać się na powierzchnię skóry, zostanie wydalony wraz z moczem, dlatego efektem bocznym terapii mogą być częstsze wizyty w toalecie.
- skrzyp polny zawiera antywitaminę B1, w związku z tym w przypadku długotrwałego podawania wyciągów z tej rośliny należy 1-2 razy dziennie przyjmować po 1 tabletce witaminy B1.
- Skrzy polny można stosować w uszkodzeniach skóry, oparzeniach, w stanach zapalnych skóry w postaci okładów. Pomaga w łuszczycy, przy cerze naczynkowej. Zewnętrznie odwary służą do płukania w stanach zapalnych jamy ustnej.
- Dzięki zawartemu w skrzypie polnym krzemowi włosy są lśniące i mocne, paznokcie się nie rozdwajają, a proces starzenia się skóry zostaje zahamowany.
Kulinarnie wykorzystuje się mięsiste kłosy zarodnikowe – wyglądają jak grzyb – smaży się je jak szparagi. Wykorzystuje się także pędy palowe – bulwy na podziemnych pędach. Dodaje się je do sałatek, zup, omletów, surówek. Ziele pije się jako herbatki.

KOMOSA BIAŁA/ LEBIODA (Chenopodium album L.)
Pędy nadziemne i nasiona zawierają saponiny, kwas szczawiowy, alkaloidy (betacyna, betaksantyna),
kwas oleanolowy.
Wykorzystuje się korzeń i ziele. Działanie: wewnętrznie pomaga przy kaszlu i przewlekłym zapaleniu oskrzeli, zewnętrznie stosowana była na rany.
Kulinarnie wykorzystuje się nasiona i młode liście. Są jadalne, liście bywają stosowane zamiast szpinaku. Dodaje się je do sałatek, surówek, ciast, chleba, ciastek. Dodaje się je do farszy naleśników, omletów i pasztecików. Mają dużo białka (16%), węglowodanów (49%), witaminy C, prowitaminy A. Starsze liście i nasiona są trujące. Łatwo jednak pozbawić ich trujących składników – przed spożyciem muszą być gotowane, a wodę po gotowaniu odlewa się. Z nasion można przyrządzać mąkę i kasze.

RDEST OSTROGORZKI Polygonatum hydropiper
Nazwa ludowa: pieprz wodny, polski pieprz, rdest wodny, ćwiklany lis, rdestnica, sporysz ostrogorzki, żabieniec.
Zawiera: olejek eteryczny. W zielu stwierdzono flawonoidy (hiperozyd, kwercetynę, rutynę, persykarynę, izoramnetynę i ramnazynę), garbniki, seskwiterpeny, saponiny, kwas elagowy. Roślina ma ostry, gorzki, piekący smak podobny do smaku pieprzu powodowany przez poligodial.
Działanie: przeciwkrwotoczne, moczopędne i przeciwzapalne. Wyciąg z ziela hamuje niezbyt obfite krwawienia wewnętrzne. Rutyna tamuje drobne krwawienia poprzez uszczelnianie włośniczek. Stosowany pomocniczo przy zbyt długotrwałym i obfitym miesiączkowaniu, leczeniu skazy krwotocznej i żylaków nóg.
Kulinarnie jako ostra przyprawa. Dobrze komponuje się z wieprzowiną, baraniną, dziczyzną, drobiem, zupą fasolową, jarzynową, ziemniaczaną, pomidorową, rybną. Często dodaje się ją do bigosu i mięsnych gulaszów. Doskonale pasuje do potraw z fasoli, grochu, soi, soczewicy i bobu.

RDEST PTASI polygonatum aviculare
Nazwa ludowa: bździorost, drutowiec, podorożnik, ptasie języczki, świńska trawa, wróble języczki.
Zawiera flawonoidy (m.in. kwercetynę i awikularynę), krzemionkę rozpuszczalną, garbniki, kwasy polifenolowe, cukry, sole mineralne.
Działanie : wyciąg zwiększa wydalanie moczu, stosowany w kamicy nerkowej, jako środek moczopędny, przy schorzeniach płucnych, zewnętrznie przy krwawiących, źle gojących się ranach.
Kulinarnie wykorzystuje się młode liście i pędy. Smaży się je na wzór pokrzywy czy szpinaku. Pasują do sałatek, jarzynek.

PRZYMIOTNO KANADYJSKIE 
Erigeron canadensis = Conyza canadensis
Nazwa ludowa: konyza, stare dziewki
substancje biologicznie:  czynne to olejek eteryczny, garbniki (pirogallolowe) oraz flawonoidy, takie
jak apigenina, luteolina, kemferol, kwercetyna, Oleum erigerontis, Huil de vergerette du Canada, Essence d’ Erigeron, Oil of Canada Erigeron, Oil of fleabane.
Olejek charakteryzuje się świeżym, korzenno-ziołowym zapachem oraz ostrym, kminkowym smakiem. Ma jasnożółty lub zielonkawy kolor. Szczepy indiańskie, wykorzystywały je do tamowania krwotoków różnego pochodzenia. Napary przyrządzone z kwiatostanów stosowano w gorączce, kaszlu i bólach gardła. Ziele przymiotna stanowi uznany środek o działaniu przeciwzapalnym, przeciwkrwotocznym, ściągającym i moczopędnym. Przymoczki nasączone odwarem z ziela są skuteczne w trudno gojących się ranach, odleżynach, owrzodzeniach oraz świądzie skóry. Podobne zastosowanie mają kąpiele z dodatkiem naparu z ziela. Odwar z przymiotna oraz z komosy białej Chenopodium album jest stosowany miejscowo w reumatyzmie oraz bólach stawowych, trunek sporządzony z przymiotna spożywany jest jako digestif (napój wspomagający trawienie, podawany tuż po posiłku). Goi rany bez bliznowo. Stosowany także przy rozstępach.
Kulinarnie wykorzystuje się nasiona – maja ostry smak. Liście używa się jako dodatek do sałatek, surówek, sosów ziołowych i białych, zup. Dodaje się do jarzynki.

PIĘCIORNIK GĘSI Potentilla anserina
Nazwa ludowa: srebrnik, gęsiówka, gęsia trawa, drabinek, drabinka, dziewicze ziele, pięcioperest gęsi.
Zawiera garbniki katechinowe, flawonoidy (kwercetyna i jej glikozyd), kwasy organiczne, śluzy i żywice, duża zawartość witaminy C.
Używa się ziela i korzeni.
Działanie: środek ściągający i przeciwzapalny, a także rozkurczający na mięśnie gładkie. Stosowany przy biegunkach, chorobach jelit i dróg żółciowych charakteryzujących się stanami kurczowymi, w początkowym stadium kamicy żółciowej, zaburzeniach menstruacji, nieżycie żołądka i jelit. Dzięki zawartości substancji gorzkich poprawia apetyt i ułatwia trawienie. Rzadko stosowany oddzielnie, stanowi składnik mieszanek ziołowych.
Kulinarnie stosuje się liście. Dodaje się do zup, kasz, można przygotować jak szpinak. Kłącze jadalne na surowo lub gotowane (w smaku podobne do pasternaku). Kłącze nadaje wódkom czerwony kolor.

NAWŁOĆ Solidago
Nazwa ludowa: mimoza
Zawiera garbniki, kwasy organiczne, saponiny, olejki eteryczne oraz flawonoidy, wśród których najważniejsze to: rutyna i kwercetyna.
Działanie lecznicze: moczopędne, ściągające, przeciwzapalne. Wewnętrznie jest stosowana przy stanach zapalnych dróg moczowych, kamicy nerkowej, skazie moczanowej, pomocniczo w chorobach reumatycznych, nadciśnieniu. Zewnętrznie przy trudno gojących się ranach i owrzodzeniach skóry, stanach zapalnych jamy ustnej i gardła.

LNICA POSPOLITA Linaria vulgaris
Nazwa ludowa: lwia paszcza, pantofelki matki boskiej
Ta przepiękna roślina rosła kiedyś na polach wśród lnu. Stąd jej nazwa lnica. Kiedy zaprzestano
upraw lnu na rzecz zbóż, lnica zadomowiła się przy drogach, na łąkach i piaskach.
Zwierzęta jej nie jedzą. Zapach odstręcza wszystkie zwierzęta, zwłaszcza konie. I nic dziwnego. Alkaloid peganina jest dla nich trujący, zwłaszcza dla koni. Jeśli zaś chodzi o ludzi, peganina to lekarstwo. Reguluje perystaltykę jelit, rozluźnia mięśnie gładkie dróg żółciowych.
Można się domyśleć, że lnica pospolita działa żółciopędnie, rozwalniająco. Dodatkowo działa moczopędnie, przeciwzapalnie, zmiękczająco. Odwary stosuje się na ciężko gojące się rany, świąd skóry, na zapalenia dróg rodnych, spojówek i żylakowe owrzodzenia nóg. Maści na to miast stosuje się na hemoroidy.
Ziele działa napotnie, dezynfekcyjnie. Napar stosuje się przy kruchości naczyń krwionośnych, wybroczynach, bólach głowy, napadowym kaszlu.
Kosmetycznie stosuje się na poprawę wyglądu skóry: rozjaśnia przebarwienia, piegi, goi wysypki, plamy. Kulinarnie służy raczej do ozdoby, gdyż jej smak nie powala i raczej niczego nie wnosi w odczucia smakowe. Ale pięknie wygląda w deserach, galaretach i sałatkach.

ŻÓŁTLICA DROBNOKWIATOWA Galinsoga parviflora
Roślina jest stosowana jako przyprawa w szczególności do zup.  Używana jest również jako dodatek do sałatek. Świeże liście można zblendować z pomidorem, aby otrzymać orzeźwiający napój.
Roślina wskaźnikowa. Jest doskonałym wskaźnikiem jesiennych przymrozków, jej liście marzną dokładnie w temp. 0 °C, a szczytowe części roślin w temp. -1, -1,5 °C.
W medycynie ludowej używana była do leczenia chorób skóry i ran. Uważa się że ma właściwości przeciwzapalne. Ponadto napar z liści stosuje się do łagodzenia dolegliwości wątroby[potrzebny przypis]. Dzięki dużej zawartości białka może być używana jako zielona pasza.

BNIEC BIAŁY/ LEPNICA Melandrium album
Zawiera węglowodany i saponiny, w większych ilościach jest trujący.
Kulinarnie stosowany w sałatkach.

SZCZAW POLNY Rumex acetosella
Zawiera dużo kwasu szczawiowego. Ponadto roślina zawiera rutynę, saponiny.
Kulinarnie wykorzystywana w zupach, lemoniadach i sałatkach. Doskonale pasuje do chłodników. Dobrze jest go wykorzystać w sosach do ryb, warzyw czy jaj.

GWIAZDNICA POSPOLITA Stellaria media
Nazwa ludowa: mokrzyca, muchotrzew, muszec pospolity.
Zawiera saponiny o działaniu przeciwzapalnym, flawonoidy (m.in. rutynę), znaczne ilości beta-karotenu, czyli prowitaminy A i witaminę C, a także witaminy E, PP (niacynę), B1 (tiaminę), B2 (ryboflawinę) oraz liczne minerały – potas, fosfor, żelazo, wapń, cynk, magnez, selen, jod i krzem. Zawiera kwas gamma-linolenowy (GLA), który jest jedną z pochodnych tak wysoko cenionych przez dietetyków kwasów tłuszczowych szeregu omega-6, zalecany jako skuteczny lek w artretyzmie, przy zaburzeniach hormonalnych oraz w chorobach skóry np. trądziku. Działa przy tym odtruwająco.
Kompresami z rozgniecionych świeżych liści leczy się stany zapalne skóry, obrzęki i dolegliwości wątroby, a herbatą z gwiazdnicy zwalcza się jęczmień oraz zapalenie spojówek.
Kulinarnie wykorzystuje się w sałatkach, pesto. Dodaje się ją do masła, past ziołowych.

GLISTNIK JASKÓŁCZE ZIELE Chelidonium majus
Sok z glistnika ma właściwości wiruso- i bakteriobójcze i jest wykorzystywany w leczeniu kurzajek i innych brodawek, wywołanych m.in. przez wirus brodawczaka ludzkiego (HPV).
W przypadku ugryzienia przez kleszcza należy sokiem przypalić ugryzienie i pić napar z liści 200ml przez cały dzień małymi łyczkami przez tydzień.
Grzybobójcze właściwości glistnika wykorzystywane są zewnętrznie w leczeniu zakażeń skóry Candida albicans i innymi grzybami.


PRZYTULIA WŁAŚCIWA 
Gallium verum
Nazwa pospolita: Przytulia żółta
Właściwości rozkurczowe i antyseptyczne.
Stosowana wymiennie zamiast podpuszczki przy produkcji serów podpuszczkowych. Obecnie wciąż wykorzystywana przy wyrobie angielskiego sera Gloucester.
KRWAWNIK POSPOLITY 
Achillea millefolium
Nazwy ludowe: stolist, tysiąclist, renisz, złocień krwawnik, złocień, żeniszek, żeniszeń.
Zawiera: olejek eteryczny (Millefolii oleum) zawiera związki azulenowe, ponadto roślina zawiera cholinę, flawonoidy, garbniki, kwasy: mrówkowy, octowy, izowalerianowy, gorzki glikozyd achilleinę oraz sole mineralne (zwłaszcza sole cynku i magnezu).
Przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne, bakteriostatyczne i nieznaczne przeciwskurczowe. Ziele pobudza również czynności wydzielnicze przewodu pokarmowego, wzmaga wydzielanie soków trawiennych i żółci. Dawniej sporządzano napar na krwotoki wewnętrzne. Dziś ziele krwawnika stosuje się wewnętrznie głównie w zaburzeniach żołądkowo-jelitowych objawiających się brakiem apetytu, wzdęciami, kurczami jelit, niestrawnością oraz, ze względu na działanie przeciwzapalne, w chorobie wrzodowej. Krwawnik można też stosować zewnętrznie w celu łagodzenia stanów zapalnych skóry i błon śluzowych oraz na rany, aby przyspieszyć gojenie.
Kulinarnie: świeże liście spożywane są jak sałatka samoistnie lub z innymi ziołami. Doskonały dodatek do ziołowych maseł, smalcy i sosów. Liście i kwiaty są dodawane do zup, mięs gotowanych i smażonych. Bardzo dobrze pasuje do kasz, jajecznicy.
KRWIŚCIĄG LEKARSKI Sanguisorba officinalis
Surowiec zielarski: suszone kłącze, czasami także ziele. Zawierają garbniki, saponiny, flawonoidy i inne składniki. Stosowana w stanie świeżym lub w postaci proszku ze zmielonych kłączy.
Leczniczo: używany do tamowania krwi przy nieżytach układu
pokarmowego.
Kulinarnie: świeże ziele wykorzystuje się jako jarzynka, przyprawa do sałatek i surówek ziołowych, sosów zielonych, potrawek, jaj, twarogu, past twarogowych, zup – krem, potraw z pomidorów, ryb, gotowanego mięsa, klopsów, pieczeni rzywmskiej, do baraniny, wieprzowiny.
NIE NALEŻY KRWIŚCIAGU GOTOWAĆ. Jedynie parzymy, dodajemy tak jak majeranek na sam koniec.
Wykorzystuje się go do aromatyzowania ponczów, zimnych napojów, deserów.
WROTYCZ POSPOLITY Tanacetum vulgare
Nazwy ludowe: mlecznica, piżmo, wrotycz swojski.
Surowiec zielarski: Kwiat wrotycz, olejek wrotyczowy. Kwiaty wrotyczu zawierają: tujon, izotujon, kamfora, borneol oraz gorzki lakton – tanacetyna i flawonidy: akacetyna i luteolina.
Leczniczo: Roślina była stosowana poronnie, do leczenia histerii, do pobudzania menstruacji oraz przy stłuczeniach, zwichnięciach, reumatyzmie i chorobach skóry. Używa się jej też do zwalczania robaków obłych w układzie pokarmowym. Jest stosowana jako domieszka do leków zewnętrznego stosowania we wszawicy głowowej i łonowej (alkoholowy wyciąg o nazwie Artemisol).
Kulinarnie: wrotycz jest stosowany jako przyprawa np. jego młodych pączków używa sie zamiast kaparów, a koszyczki kwiatowe zapieka się w cieście. Suszony słuzy jako przyprawa korzenna. Świeże i suszone ziele wykorzystuje się do: dań mięsnych ( baranina, dziczyzna, kaczka, gęś), zawiesistych sosów, potraw i sałatek warzywnych ( z pomidorami, bakłażanem, roślin strączkowych), potraw z grzybami, jaj, omletów i naleśników.

Zapach wrotyczu, przypominający zapach kamfory, skutecznie odstrasza owady. Z tego też względu jest używany jako repelent do odstraszania much, mrówek i moli, również komarów i kleszczy. Odwar z ziela nadaje się do ekologicznego zwalczania stonki ziemniaczanej i mszyc.

niedziela, 10 lipca 2016

OFERTA. Warsztaty dla dorosłych w ramach projektu Szkoła Rzemiosła Survivalowego.

"Survival to sztuka przetrwania na łonie przyrody, czytania z niej, uczenia się jej oddechu, rytmu i możliwości bytowania. Survival nie walczy z przyrodą, nie szuka w niej przeciwnika, lecz pomaga się z nią zżyć, wtopić się oraz uczy mądrości lasu, gór i jezior. "
M. Jędrzejko, H. Królikowski
Survival

Zapraszamy do zapoznania się z ofertą warsztatów, przygotowanych z myślą o dorosłych. Oczywiście nie zapomnieliśmy o rodzicach i ich pociechach. 

Maków k. Skierniewic
Ul. Górska 29
e-mail podkomorzyna@gmail.com
tel. 792003837
znajdź nas na facebooku !

Survivalowa kuchnia

Na warsztatach uczestnicy zgłębią tajemnice gotowania na ognisku potraw skomponowanych z tego co znajdziemy w lesie. Oczywiście każda pora roku to inne rośliny, owady itd. Uczestnicy nauczą się rozpoznawać dzikie rośliny jadalne a z półproduktami "wyczarują" pyszne i syte posiłki.


Co zabrać: Ostry nóż lub nożyczki, torbę bawełnianą lub koszyk, wygodne ubrania, buty terenowe.


Koszt: indywidualny/ prywatnie – 90,00 os.
grupa 10 – 15 os. ( instytucje ) – 700,00
Czas: 5h ( spacer botaniczny, przygotowanie posiłku )

2 dni w lesie


Specjalnie dla tych, którzy interesują się survivalem, a nigdy dotąd go nie posmakowali, lub po prostu dawno nie byli w lesie i chcą odświeżyć umiejętności, przygotowaliśmy 2 dniowe warsztaty survivalowe. W programie: budowa leśnych schronienia, rozpalanie ognia za pomocą łuku ogniowego, wyrób przedmiotów użytkowych ( do wyboru: plecenie, tkanie, lepienie w glinie, ręczne szycie, łupanie, struganie), przygotowywanie posiłków z darów natury.




Koszt: indywidualny/ prywatnie – 250,00 os.
grupa zorganizowana 5 os. – 1000,00

7 dni w lesie

7 dni w lesie to projekt który prowadzimy dwutorowo: dla ogółu i dla kobiet. 7 dni w lesie to zaawansowane szkolenie, którego celem jest umożliwienie uczestnikom zdobycia wiedzy potrzebnej do radzeniem sobie w sytuacjach skrajnych / ekstremalnych bez ekwipunku i jedzenia. Uczestnicy mogą mieć przy sobie tylko nóż i menażkę. Na szkoleniu uczestnicy uczą się budować schronienie, pozyskiwać jedzenie, wodę oraz pozostałe rzeczy potrzebne do przeżycia w lesie. Od psychologii przetrwania aż po sprzęt survivalowy.

Link do fotorelacji: https://web.facebook.com/arturbokla/photos/?tab=album&album_id=888860324575633
Link do fotorelacji: https://web.facebook.com/arturbokla/photos/?tab=album&album_id=885394381588894
Koszt: 500,00


Z Tatą najlepiej ! Weekend pod szałasem


Serdecznie zapraszamy Ojców ze swoimi pociechami na weekend pod szałasem. Będziecie tropić zwierzęta i robić im zdjęcia. Będziecie gotować na ognisku. Będziecie spać w szałasie, który zbudujecie. 
2 dniowy warsztat ma za zadanie zbliżyć do siebie Tatę i dziecko. Dziecko stanie się bardziej samodzielne, pozna bliżej Tatę.
Ekwipunek, który musisz mieć: menażka, nóż, śpiwór, latarka, ulubiony miś/ poduszka...
Zapewniamy: prowiant, warsztaty dla Ciebie i Twoich Pociech, dobrą zabawę.

Koszt: 250,00 - Tata, dzieci nie płacą.

Rok szkolny 

Szkoła Rzemiosła Survivalowego prowadzi również zajęcia dla początkujących. Rok szkolny to 7 weekendowych spotkań, gdzie wykładamy teorię, organizujemy praktykę. Rok szkolny rozpoczynamy w pierwszy weekend lutego.
Zajęcia:
- Survivalowa kuchnia

- Budowa leśnych schronienia

- Tropienie

- Wyrób przedmiotów użytkowych:

* plecenie koszy

* łupanie w krzemieniu, ceramice, szkle

* lepienie z gliny

* ręczne szycie w skórze i z tkaniny

- Rozpalanie ognia różnymi technikami

Koszt: indywidualny za 7 zjazdów: 1295/ os ( 185,00 jeden zjazd) 
Rodzic plus dziecko/ 2 dzieci za 7 zjazdów: 1750 ( 250,00 jeden zjazd)


Kosze plecione z darów lasu

Dowiecie się ja wypleść piękny kosz z łyka, traw. Po opanowaniu tej techniki będziecie mogli tworzyć kosze z innych materiałów, takich jak winorośl i pędy.

Koszt: indywidualny: 90,00/ os.
           grupa zorganizowana do 15 os.: 700,00


Techniki rozpalania ognia - łuk ogniowy

Zapraszamy serdecznie na warsztaty z technik rozpalania ognia. Tym razem zajmiemy się łukiem ogniowym. Samodzielnie pozyskamy materiały potrzebne do zrobienia łuku ogniowego w lesie. Przećwiczymy uzyskanie tą metodą ognia.

Koszt: indywidualny: 90,00/ os
grupa zorganizowana do 15 os.: 700,00

Pozyskanie dziegciu

Dziegciarstwo to już zapomniana sztuka. Mało kto wie jak się dziegieć wyrabia i do czego służy. Proces tworzenia dziegciu polegał na destylacji kory brzozowej, bukowej lub sosnowej. Zebrany wcześniej surowiec przez wiele lat leżakował w suchej ziemi i dzięki temu zawierał w sobie więcej żywicy. 
Wysuszone drzewo wkładano do mielerza, czyli metrowego dołu w ziemi oblepionego gliną. Tam drzewo podpalano i z czasem uzyskiwano gęstą żółto-czarną ciecz. Właśnie dziegieć. 
W medycynie ludowej służy jako środek antyseptyczny i dezynfekcyjny, natomiast w mieszance ze smołą używany jest jako smar do kół i osi w wozach oraz lepik do uszczelniania beczek.

Koszt: indywidualny: 90,00/ os.
grupa zorganizowana do 15 os.: 700,00

Łupanie krzemienia/ ceramiki/ szkła

Serdecznie zapraszamy na warsztaty z łupania krzemienia, szkła i ceramiki. Dzięki tej technice, jesteśmy w stanie ze śmieci i naturalnych surowców uzyskać przydatne narzędzia jak: nóż, grot, siekierkę. 
Koszt: indywidualny: 90,00/ os.
grupa zorganizowana do 7 os.: 490,00